Mια ομιλία που ταρακούνησε τα νερά

Γιατί έχουμε πολύ λίγες γυναίκες ηγέτες; 

Πηγή: www.lifo.gr

Ταξιδεύοντας στο μαγευτικό Μαγκρέμπ

Άνοιξη

Το τραγούδι της Γυναίκας!

C'est la vie...

A beautiful French film in Italian or a beautiful Italian film that frenchizes...
 

Ήταν ένα μικρό καράβι…

Το καράβι μπάζει νερά. Όλοι πανικοβάλλονται αλλά δεν κουνιέται κανείς. Θες το σοκ, θες η συνήθης ψευδαίσθηση πως όλα τα κακά συμβαίνουν στους άλλους αλλά ποτέ σε εμάς. Όπως και να’χει, το καράβι μπάζει νερά και δεν κουνιέται κανείς. Ίσως να μην τολμάει κιόλας, γιατί αν το ξεστομίσει, τότε θα είναι αλήθεια, το πρόβλημα θα είναι εκεί και θα πρέπει να το αντιμετωπίσει, να τρομάξει, να αγχωθεί.

Λίγη ώρα μετά, ακούγονται οι πρώτοι ψίθυροι. Σιγανά, συνομωτικά, ενοχικά. Θα βουλιάξουμε; Κάτι πρέπει να γίνει να μην βουλιάξουμε. Ο καπετάνιος δεν θα αφήσει να βουλιάξουμε. Δεν τον συμφέρει άλλωστε. Αν βουλιάξει το καράβι, θα πάρει μαζί του στον πάτο και όλους του τους θησαυρούς, αυτούς που τόσο καιρό μαζεύει και που είναι ό,τι πολυτιμότερο γι’αυτόν.

Οι ψίθυροι πυκνώνουν και γίνονται κουβέντες αγωνίας, απορίας, κριτικής. –Και τώρα τι θα γίνει; –Μα καλά, πως άρχισε έτσι ξαφνικά να μπάζει νερά το καράβι; Τόσο καιρό καλά δεν αρμένιζε στις θάλασσες; –Φταίει ο καιρός! Τέτοιες θύελλες και φουρτούνες δεν είχε ξανασυναντήσει αυτό το καράβι. Ήρθαν ξαφνικά και ισοπεδώνουν ό,τι βρεθεί στο διάβα τους. Ξέρεις πόσα καράβια έχουν βουλιάξει;

Ακόμη μεγαλύτερος τρόμος, αγωνία, ανασφάλεια. –Δηλαδή άμα βουλιάξουμε, δεν θα βρούμε άλλο καράβι να μας σώσει; –Έτσι λένε. Έχουν μείνει πολύ λίγα στην περιοχή. Όσα πρόλαβαν, βάλανε πλώρη για άλλες θάλασσες και όσα μείναν και παλεύουν με τα κύματα, δεν χωράνε και πολλούς ακόμα.

–Μα να έρχεται ο καπετάνιος με τους πρώτους μηχανικούς. –Τι λέει; –Λέει πως τα αμπάρια τρύπησαν και μπάζουν νερά και πως για να μην βουλιάξουμε, θα πρέπει να ξεφορτωθούμε βάρος που μας τραβάει στο βυθό. –Και τι θα κάνει; Θα πετάξει στη θάλασσα κανά σεντούκι με χρυσάφι; Αυτά είναι τα πιο βαριά. ­­–Δεν ξέρω. Θα το συζητήσει λέει με τους μηχανικούς του να βρούνε μια λύση.

–Προς το παρόν οι μούτσοι προσπαθούν να μπαλώσουν τις τρύπες όπως όπως για να συνεχίσουμε την πορεία μας. –Μα καλά, πως έγιναν τόσο μεγάλες τρύπες; Γίνεται με μια τρικυμία, όσο μεγάλη κι αν είναι, να δημιουργηθούν τέτοιες ζημιές από τη μια μέρα στην άλλη; –Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ γι’ αυτό πήγα στ’ αμπάρια να τις δω με τα μάτια μου. Και ξέρεις τι είδα; Οι τρύπες είναι μεγάλες, αλλά δεν τις έκαναν τα κύματα, αυτά απλά τις μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο. Το σκαρί ήταν σάπιο. Είχε αρχίσει να λιώνει καιρό τώρα και με κάθε κύμα όλο και μεγάλωνε η καταστροφή. Έτσι, τώρα που πέσαμε στη μεγάλη τρικυμία, δεν άντεξε.

–Και οι πρώτοι μηχανικοί τι κάνανε τόσο καιρό; Δεν έβλεπαν πως υπήρχε πρόβλημα; –Άλλοι το έβλεπαν αλλά δεν φαντάζονταν ότι θα οδηγούσε στην καταστροφή, άλλοι δεν το έβλεπαν γιατί ήταν πολύ απασχολημένοι με τις εργασίες τους και θέλαν να κάνουν καλή εντύπωση στον καπετάνιο και άλλοι πάλι το έβλεπαν αλλά δεν τους ένοιαζε γιατί έχουν βλέπεις κρυμμένο κάτω από το μαξιλάρι τους το σωσίβιο και νομίζουν πως ό,τι κι αν συμβεί, αυτοί θα σωθούν.

–Μα αν προειδοποιούσαν, αν προσπαθούσαν να διορθώσουν το πρόβλημα όταν ήταν ακόμη μικρό, αν συμβούλευαν σωστά τον καπετάνιο, δεν θα φτάναμε ως εδώ. –Το ξέρω. Μα να, βγήκε πάλι ο καπετάνιος. Κάτσε να δούμε τι αποφάσισαν.

Και ο καπετάνιος είπε: –Όπως έχετε καταλάβει, η φουρτούνα είναι μεγάλη και άνοιξε τρύπες στο καράβι. Τα αμπάρια μπάζουν νερά. Για να μην βουλιάξουμε, θα πρέπει κάποιοι από εσάς να φύγουν με τις βάρκες για να μειωθεί το βάρος. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να πετάξετε στη θάλασσα ένα μεγάλο μέρος από τα προσωπικά σας αντικείμενα για να μειωθεί ακόμη περισσότερο το βάρος και να κοιτάξετε να αναλάβετε και τα πόστα όσων φύγουν. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να πλέουμε.

Οι μηχανικοί άρχισαν να διαλέγουν αυτούς που θα φύγουν.

–Μα τι κάνει; Έχει τρικυμία και καράβια δεν υπάρχουν εδώ τριγύρω. Κάποιοι από αυτούς που θα φύγουν, θα πνιγούν στη θάλασσα κι οι υπόλοιποι ένας Θεός ξέρει πότε θα ξαναντικρύσουνε καράβι να τους πάρει. Κι οι άλλοι; Πως θα επιβιώσουν πάνω στο καράβι άμα πετάξουν το μεγαλύτερο μέρος από τα προσωπικά τους αντικείμενα; Μα γιατί δεν πετάει ένα μέρος από τους θησαυρούς του στη θάλασσα; Έτσι θα σωνόμασταν όλοι! –Πλάκα κάνεις; Να νοιαστεί για μερικούς ασήμαντους μούτσους και να αποχωριστεί τους θησαυρούς του;

–Μα φεύγουνε πολλοί. Άμα φύγουν όλοι αυτοί, πως θα δουλέψει το καράβι; Πως θα διορθωθούν οι ζημιές; Πως θα προχωρήσει πρόσω ολοταχώς; Τα καράβια δεν κινούνται από μόνα τους. Οι άνθρωποι κινούν τα καράβια.

–Έτσι είναι όπως τα λες και δεν ξέρω τι θα γίνει αλλά μας βλέπω να πλησιάζουμε επικίνδυνα κοντά στα βράχια. Κι αν τσακιστούμε εκεί, τότε δεν θα σώσουν κανέναν ούτε τα σωσίβια, ούτε οι θησαυροί.

Μια απλή εκδρομή

Αποφασίζω κι εγώ να πάω ένα Σαββατοκύριακο στην Τήνο (Μεγάλη η Χάρη της), που έχω χρόνια να πάω και που αφενός μου θυμίζει παιδικά χρόνια, αφετέρου μου δίνει την ψευδαίσθηση πως πλησίασα πιο κοντά στις καλές θέσεις του παραδείσου.

Εγώ μια φορά, σαν εκδρομή το είδα, ευκαιρία για διημεράκι σε νησί μέσα στον Οκτώβρη. Απόδραση από την καθημερινότητα και ευκαιρία για χαλάρωση και περισυλλογή.

Προφανώς όμως πολύς κόσμος είχε τις ίδιες ανάγκες. Με μεγάλη μου έκπληξη και μεταξύ νύστας και πείνας από το πρωινό ξύπνημα (05.00π.μ.) παρατηρώ πως το καράβι (εκείνο το μεγάλο το blue star), όχι μόνο είναι γεμάτο αλλά δεν βρίσκεις χώρο ούτε για να κάτσεις όρθιος. Κι ενώ 10 μέρες πριν, αυτό μάλλον θα ήταν αναμενόμενο θέαμα, αρχές Οκτώβρη και σε βάθος κρίσης, μπορώ να πω πως σοκαρίστηκα λίγο.

Παρόλο λοιπόν το στριμωξίδι για το οποίο δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη, έκανα ένα καλό ταξίδι και έφτασα στον προορισμό μου. Σημειωτέον πως ο κόσμος στο πλοίο ήταν σχεδόν ισομοιρασμένος στα τρία νησιά του δρομολογίου (Σύρος, Τήνος, Μύκονος).
Αδειάζουμε λοιπόν στη Τήνο και αντικρίζω αυτό ακριβώς για το οποί υπέμεινα 5 ώρες το καράβι, ηρεμία, χαλάρωση και νησιώτικη ατμόσφαιρα. Παρεμπιπτόντως εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα στην Τήνο πριν 15 χρόνια με τα σαπιοκάραβα, την ίδια ώρα κάναμε, τώρα με αυτά τα μεγαθύρια πάλι 5 ώρες; Λίγο πιο γρήγορα παρακαλώ!

Φτάνω στο ξενοδοχείο μπροστά στο λιμάνι και ανεβαίνω να ξεκουραστώ για καμιά ώρα. Όλα ήρεμα, όλα καλά. Τα κουδουνάκια από τις άμαξες και ο αέρας ακούγονται μόνο. Πολύ αέρας, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Λέω να βγω να φάω κάτι και να ανέβω σιγά σιγά μέχρι την εκκλησία, με την φωτογραφική στο χέρι και μεγάλη διάθεση για τουρισμό. Τα θρησκευτικά μου καθήκοντα θα τα εκτελούσα την επομένη. Κυριακή. Μέγα λάθος.

Η βόλτα μου στην ανηφοριά με τα μικρομάγαζα που οδηγεί στο πανέμορφο κτίσμα με την εκκλησία της Παναγίας της Ευαγγελιστρίας ήταν μοναδική. Ένιωθα πως έκανα δεύτερες διακοπές. Βέβαια δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ με λίγη απέχθεια όλη αυτή την εμπορευματοποίηση της θρησκείας και κυρίως της ανθρώπινης ανάγκης αλλά η γραφικότητα του τοπίου με μετέφερε σε πιο αγνές σκέψεις.

Και φτάνω στον ναό όπου μπαίνω με ανυπομονησία να προσκυνήσω τη διάσημη εικόνα. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, η εικόνα ήταν καλυμμένη στην κυριολεξία ολόκληρη με διαμάντια και άλλα πολύτιμα κοσμήματα και αντικείμενα τα οποία κάλυπταν ολοκληρωτικά όλες τις μορφές. Σκύβοντας κοντά να προσκυνήσω, προσπαθούσα μάταια να ξεχωρίσω έστω μία μορφή μέσα από τα τεράστια κολιέ και τα πετράδια, μάταια.

Σήκωσα το κεφάλι μου αγανακτισμένη και γύρισα να φύγω. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει όλα αυτά να σκεπάζουν την εικόνα. Είναι γνωστό πως αυτή η εικόνα δέχεται τα μεγαλύτερα και τα περισσότερα τάματα από οποιαδήποτε άλλη, αλλά για μένα είναι απαράδεκτο να με υποχρεώνουν να προσκυνώ ένα μάτσο κοσμήματα αντί για τις μορφές της αγιογραφίας για την οποία ήρθα. Δυστυχώς αυτό που είδα δεν ήταν θρησκευτική εικόνα, ήταν προθήκη κοσμημάτων.

Παρόλα αυτά είπα να μην πτοηθώ και να κατέβω στο λιμάνι να πιω έναν καφέ. Την επομένη που θα πήγαινα στη λειτουργία ίσως τα έβλεπα όλα αυτά με άλλο μάτι.

Και η επομένη ήρθε, κι εγώ σηκώθηκα για άλλη μια φορά πρωί πρωί και ξεκίνησα να πάω να εκκλησιαστώ και να κοινωνήσω. Μια όμορφη Κυριακή με έναν υπέροχο καιρό. Φτάνω στην εκκλησία και είναι λες κι έχω μεταφερθεί στο χρόνο. Ούτε 15αύγουστο τέτοια πράγμα. Τεράστιες ουρές που περιμένουν. Τι περιμένουν όλοι αυτοί;;; Προσπαθώ να βρω κάποιον να ρωτήσω τι γίνεται και αν θα πρέπει να περιμένω όλη αυτή την ουρά για να κοινωνήσω. Βρίσκω κάποιον στα γραφεία διοικήσεως(;) στο κτήριο και τον ρωτώ. Μου εξηγεί πως η ουρά είναι για το προσκύνημα της εικόνας και αν θέλω μόνο να κοινωνήσω μπορώ απλά να πάω από μια πλαϊνή πόρτα.

Έτσι κι έκανα αλλά όχι πως εκεί τα πράγματα ήταν καλύτερα. Το σπρώξιμο και το πάτημα που έφαγα όση ώρα περίμενα μέσα στην εκκλησία, δεν το έχω φάει ούτε στο μετρό, ούτε καν σε συναυλία. Γιατί κάποιοι νομίζουν πως σπρώχνοντας θα πάνε πιο γρήγορα; Έβλεπες κάτι ηλικιωμένες κυριούλες οι οποίες  έσπρωχναν, πάταγαν και προσπαθούσαν με τον πιο ύπουλο τρόπο να σου πάρουν τη σειρά.

Δεν θα κάτσω να σχολιάσω τους τρόπους του καθενός αλλά ειλικρινά αυτό που με τρελαίνει  είναι πως αυτές οι κυριούλες έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι καλοί άνθρωποι επειδή πάνε στην εκκλησία. Τώρα βέβαια αν σε σκοτώσουν για να σου πάρουν τη θέση μέσα σε αυτή την εκκλησία, αυτό είναι άλλο θέμα. Σημασία έχει ότι πάνε στην εκκλησία(!)

Εμένα όμως δεν μου αρκεί να πάω στην εκκλησία για το θεαθήναι. Όταν θα πάω θα το κάνω επειδή το θέλω και θα σημαίνει κάτι γι’αυτό και θέλω να το κάνω με την ανάλογη ψυχολογία. Αν είναι να αγανακτώ, να σιχτιρίζω και να βρίζω από μέσα μου, τότε άστο καλύτερα. Τελικά όλοι αυτοί που βρίσκονται τακτικά μέσα στις εκκλησίες, το Θεό μέσα τους τον έχουν βρει;

Ένα είναι σίγουρο για μένα. Ποτέ ξανά Κυριακή στην Τήνο!