Είμαι 28 ετών και έφτασα σε αυτήν την ηλικία, για να συνειδητοποιήσω πως δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Όχι, δεν είμαι ούτε καμία χαραμοφάισα, ούτε αιώνια φοιτήτρια. Εργάζομαι από τα 19 μου χρόνια. Σπούδασα, έμαθα τρείς ξένες γλώσσες, έκανα σεμινάρια για επιπλέον γνώση και εφόδια για την αγορά εργασίας και γενικά ακολούθησα την πεπατημένη και αναμενόμενη οδό που ακολουθεί κάθε νέος και νέα μετά το σχολείο, για μια πετυχημένη επαγγελματική ζωή.
Βέβαια η δική μου επαγγελματική πορεία, μου έδειξε από την αρχή πως κάτι ήταν «διαφορετικό», ασχέτως αν εγώ δεν έβλεπα τα σημάδια, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Τα πράγματα για μένα, άρχισαν λίγο ανάποδα θα μπορούσα να πω. Με το που τελείωσα τις σπουδές μου στον καλλιτεχνικό κλάδο, βρέθηκα να έχω ιδρύσει μια δική μου εταιρεία πληροφορικής. Δεν ήμουν ιδιαίτερος γνώστης του αντικειμένου, όμως οι συνεργάτες μου ήταν, κι έτσι χωρίς πολλή σκέψη και παρασυρόμενη από την ιδέα πως θα ήμουν μια επιχειρηματίας μόλις 21 ετών, προχώρησα. Τα δύο πρώτα χρόνια πέρασαν χωρίς να προλάβω να σκεφτώ πού ήμουν και τι έκανα. Στη συνέχεια όμως κι έχοντας ξεπεράσει το ψώνιο της «νεαρής επιχειρηματία», άρχισα να συνειδητοποιώ, πως το αντικείμενο με το οποίο καταπιανόμουν όλον αυτό τον καιρό, δεν με γέμιζε καθόλου. Εγώ ήμουν άνθρωπος της τέχνης κι όχι της τεχνολογίας. Μετά από όχι και πολλή σκέψη, αποφασίζω να πουλήσω την εταιρεία αυτή (η οποία σημειωτέον ήταν κερδοφόρα), για να ασχοληθώ με αυτό που πραγματικά μου άρεσε (ή έτσι νόμιζα), τα καλλιτεχνικά.
Έτσι, ξεκίνησα να κάνω αυτό που οι περισσότεροι συνομίλικοί μου ξεκίνησαν να κάνουν πέντε χρόνια νωρίτερα. Άρχισα να ψάχνω για δουλειά μέσω της γνωστής οδού, «Μικρές αγγελίες». Δεν άργησα να βρώ την «πρώτη μου» (με τα καινούργια δεδομένα) δουλειά, όπως επίσης δεν άργησα και να καταλάβω, πως ούτε αυτό ήταν το επαγγελματικό είδος που με εξέφραζε. Πιστεύοντας πως έφταιγε η επιχείρηση στην οποία εργαζόμουν, συνέχισα ακάθεκτη προς αναζήτηση μιας νέας και καλύτερης εταιρείας, κάτι που προέκυψε μόλις 10 μήνες αργότερα.
Φαντάζομαι, πως χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τα επαγγελματικά μου προσόντα, ο παράγοντας τύχη έπαιξε σπουδαίο ρόλο. Με την δεύτερη προσπάθεια, πέτυχα την δουλειά των ονείρων πολλών φίλων και γνωστών μου, όπως μου έλεγαν. Μιά μεγάλη και γνωστή εταιρεία, πολύ καλή θέση και φυσικά πολύ καλός μισθός (πάντα βάσει των ελληνικών δεδομένων). Εκεί ήταν που με χτύπησε πλέον κατακέφαλα η σύγχηση. Είχα αυτήν την «τέλεια» δουλειά, αυτό για το οποίο είχα αποφασίσει να κλωτσήσω την καριέρα μου ως επιχειρηματίας κι όμως, κατάφερα να αντέξω μόνο 6 μήνες!
Μπορεί όλα αυτά, να με κάνουν απλώς να φαίνομαι σαν ένα άτομο που δεν ξέρει τι θέλει και που το ένα του ξινίζει, το άλλο του βρωμάει. Πιστέψτε με όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται. Είμαι πολύ εργατικός άνθρωπος και πολύ ανοιχτός σε νέες ιδέες και απόψεις. Αυτό που με τίποτα όμως δεν μπορώ να αντέξω, είναι η μιζέρια. Κι είναι αυτό που έχω συναντήσει μέχρι τώρα στην επαγγελματική μου πορεία. Τα δοκίμασα όλα, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ακόμα κι ελεύθερος επαγγελματιάς. Παντού το ίδιο. Κι αυτό φυσικά δεν το βλέπω μόνον εγώ. Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα στην επαγγελματική αρένα, βιώνουν καθημερινά αυτή τη μιζέρια. Με μεγάλη μου όμως λύπη, είδα επίσης αυτούς τους ανθρώπους να αποδέχονται αυτή την κατάσταση, χωρίς αφενός να κάνουν κάτι και αφετέρου χωρίς καν να σκέφτονται να κάνουν κάτι. Παθητική στάση αποδοχής. Κι επειδή βέβαια δεν έχω έρθει από άλλο πλανήτη, δεν μιλάω για τους ανθρώπους αυτούς που η κατάσταση της ζωής τους, τους υποχρεώνει να κάνουν παραπάνω υποχωρήσεις από όσες θα ήθελαν. Μιλάω για ανθρώπους σαν κι εμένα, που έχουν την άνεση να αλλάξουν την κατάσταση, αλλά που έχουν απορροφηθεί τόσο πολύ από το νέο ρεύμα του «ωχαδερφισμού», που αφήνουν τους εαυτούς τους να αναλώνονται, έτσι απλά.
Θυμώνω με αυτούς τους ανθρώπους, όπως θυμώνω και με τον εαυτό μου, που τον άφησα να παρασυρθεί από το κύμα των «κοινωνικών προτύπων» που θέλει τους ανθρώπους να σπουδάζουν αυτό που πρέπει κι όχι αυτό που θέλουν, να κάνουν την δουλειά που πρέπει κι όχι αυτή που θέλουν, να ζούν την ζωή που πρέπει κι όχι αυτή που θέλουν. Εγώ συνειδητοποίησα νωρίς πως οι επιλογές είναι δικές μου. Μακάρι βέβαια, αυτές τις σκέψεις να είχα την δυνατότητα να τις κάνω μερικά χρόνια πιο πριν. Μακάρι τα σχολεία να μας έδειχναν κι άλλους δρόμους εκτός από τις πενήντα σχολές ενός μηχανογραφικού δελτίου. Μακάρι οι τηλεοράσεις να μας παρουσίαζαν κι άλλα πρότυπα επιτυχίας κι ευτυχίας. Μιας και όμως «the world is not a perfect place», το μόνο που για να το κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε εμείς οι ίδιοι τα μονοπάτια που θέλουμε να ακολυθήσουμε σε αυτή τη ζωή.
Δεν ξέρω με τι θα ασχοληθώ τελικά στην ζωή μου. Ξέρω όμως, πως ό,τι κι αν είναι αυτό, θα μου αρέσει πραγματικά και θα γεμίζει πρώτα την ψυχή μου και μετά την τσέπη μου.
Πέρασαν 5 χρόνια από τοτε... βίωσα ακόμη περισσότερες επαγγελματικές εμπειρίες... τώρα βρίσκομαι πολύ πιο κοντά σε αυτό που ψάχνω... πάντα όμως θα αναζητώ το καλύτερο γιατί μόνο έτσι θα αγγίξω την επιτυχία...
