Athens in Sketch

Διαδικτυακό reunion

Και κάθε φορά που λέω πως δεν υπάρχει πια λόγος να έχω λογαριασμό στο Facebook, κάτι γίνεται και αναθεωρώ...

..εκεί που πλέον το βρίσκω αφάνταστα βαρετό να χαζεύω τα posts του κάθε γνωστού και άγνωστου friend, και ακόμα πιο βαρετό να αναρτώ εγώ posts...

..εκεί που πιστεύω πως όντας χρήστης του Facebook από το 2007, τα έχω δει και τα έχω κάνει όλα και αυτή η εφαρμογή δεν έχει τίποτε παραπάνω να μου προσφέρει...

..εκεί που θεωρώ πως με όσους (ξεχασμένους και μη) γνωστούς ήταν να βρεθώ διαδικτυακά, έγινε, βρεθήκαμε, αυτοί είναι όλοι, δεν υπάρχουν άλλοι...

..ξαφνικά βλέπω το friend request που ποτέ δεν φανταζόμουν να δω και που με χαροποίησε ανέλπιστα περισσότερο από κάθε άλλο! (Το Facebook αρχίζει να ανεβαίνει ξανά στην εκτίμησή μου...)

Ο δάσκαλός μου από το δημοτικό! Μου φαίνεται απίστευτο, αφού μετά από τόσα χρόνια (που έχω σταματήσει να μετράω πλέον) ούτε εγώ η ίδια δεν θυμάμαι όλους τους δασκάλους και τους καθηγητές μου (αν και αυτός ο δάσκαλος είναι από αυτούς που πάντα θα θυμάμαι...).

Ποτέ όμως δεν περίμενα πως θα με θυμόταν αυτός, μετά από τόσο καιρό και τόσους μαθητές που πλάσθηκαν στα χέρια του μετά από μένα.

Κύριε Δημήτρη, χαίρομαι και συγκινούμαι ιδιαίτερα που με βρήκατε!

Τελικά το Facebook εκτός των άλλων περιττών, πραγματικά μας ενώνει, γι'αυτό λέω να συνεχίσω να είμαι μέλος αυτής της διαδικτυακής κοινότητας γιατί ποτέ δεν ξέρεις από πού μπορεί να σου έρθει το επόμενο απρόσμενο friend request...

Το μεθυσμένο τραγούδι

Το μεθυσμένο τραγούδι

 

Στα βάθη του μυαλού μου αναμοχλεύοντας

και ψάχνοντας τη ρίζα του κακού
τη σκέψη και το πείσμα μου παιδεύοντας
ανακαλύπτω άλλους εαυτούς

Βουτώ μέσα σε σκοτεινιές και όνειρα
και θύμησες παλεύω για να βρω
μα μοιάζουν όλα με στοιχειά απόκληρα
και μάταια νομίζω θα σωθώ

Το μυαλό μου μεθυσμένο
τριγυρνά και τραγουδάει
ψάχνει δρόμο απελπισμένο
για να πάψει να πονάει

Ακόμη και τα σύννεφα με πνίγουνε
κι ο ουρανός εμένανε κοιτά
κι ανάσα αν ζητήσω δεν μου δίνουνε
και η ψυχή μου πάει πιο χαμηλά

Οι σκέψεις μου παλεύουν με το άπειρο
σε άνισο αγώνα αντοχής
βυθίζομαι σε αλαφιασμένο όνειρο
κι αφήνομαι στους δρόμους της σιωπής

Το μυαλό μου μεθυσμένο
τριγυρνά και τραγουδάει
ψάχνει δρόμο απελπισμένο
για να πάψει να πονάει



© Copyright 2012 - Sophia Kourapidi

 

Φωτογραφία μου, αμαρτία μου...

Πόσες φορές είχα περπατήσει αυτή την παραλία. Από τη μιά άκρη ως την άλλη. Από το βράχο με τα «κέρατα», όπως τον έλεγαν οι ντόπιοι, μέχρι το μικρό ακρωτήρι που συνόρευε με τη διπλανή παραλία. Το ψιλό χαλίκι που θρόιζε σε κάθε βήμα μου και ο απαλός παφλασμός του νερού, δημιουργούσαν την καταλληλότερη μουσική επένδυση για την παράσταση των σκέψεών μου. Όλοι οι προβληματισμοί, οι αναζητήσεις και οι αποφάσεις μου, είχαν πρωταγωνιστήσει σε αυτή τη σκηνή. Σήμερα όμως, το θέατρο ήταν άδειο. Καμία παράσταση δεν διαδραματιζόταν στο κεφάλι μου. Οι σκέψεις είχαν σωπάσει και έκαναν αφωνία, προφανώς για να μαζέψουν δυνάμεις και να ξεχυθούν και πάλι μέσα στο μυαλό μου σε ανύποπτο χρόνο.

Για πρώτη φορά σεργιάνιζα αυτή την ακροθαλασσιά χωρίς να σκέφτομαι τίποτα και για πρώτη φορά άρχισα να παρατηρώ γύρω μου. Συνηθισμένη στην εικόνα των σκουπιδιών παντού τριγύρω, ως κάτοικος μεγαλούπολης, δεν είχα προσέξει πως κοιτάζοντας λίγο την παραλία, μπορούσε κανείς να βρεί κάθε λογής αντικείμενο. «Μα γιατί; Γιατί οι άνθρωποι πετούν τα σκουπίδια τους οπουδήποτε εκτός από τους κάδους απορριμάτων;» αναρωτήθηκα. Και πάνω στην απορία μου, η ματιά μου πέφτει πάνω σε μια φωτογραφική μηχανή, μισοθαμμένη κάτω από πέτρες και άμμο. Η αντανάκλαση του ήλιου πάνω στον σπασμένο της φακό μου κέντρισε το βλέμμα. Σκύβω για να την κοιτάξω καλύτερα και σκέφτομαι. «Σε τι μπορεί να υπήρξε μάρτυρας αυτή η φωτογραφική μηχανή και ο ιδιοκτήτης της αποφάσισε να την ξεφορτωθεί ευσπευσμένα;» Θυμήθηκα τα λόγια του παππού μου: «Στα σκουπίδια βρίσκει κανείς όλες τις αμαρτίες των ανθρώπων».

Έμεινα να συλλογίζομαι την ιστορία αυτής της μηχανής και τους λόγους που την οδήγησαν να κείτεται παραπεταμένη σε κάποια παραλία. Ίσως ένα ζευγάρι τρελά ερωτευμένο, που είχε ανταλλάξει όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης και που στο πρώτο στραβοπάτημα του ενός ή του άλλου, ξέχασε τα πάντα και όρμησε σαν αρπακτικό να κατασπαράξει τον ίδιο του τον εαυτό. Και πάνω στη μάχη, ξεφορτώθηκε ό,τι θύμιζε τα πιο αγνά αισθήματά του. Ίσως δύο φίλοι που μεγάλωσαν μαζί, μάτωσαν τα γόνατά τους μαζί, νιώσαν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα μαζί, βαρέσαν προσοχές μαζί, ακολούθησαν τα όνειρά τους μαζί. Και που μία οικονομική διαφορά, σαν άλλη γυναίκα, μπήκε ανάμεσά τους και τους χώρισε για πάντα, κάνοντάς τους να μη θέλουν πλέον να δούν ούτε καν ο ένας το πρόσωπο του άλλου.

Ένας άντρας, που αφιερώθηκε στο ρόλο του ως σύζυγος και πατέρας, που ξόδεψε όλη του την ενέργεια για να προσφέρει την αγάπη και τη φροντίδα του στην πολυαγαπημένη του σύζυγο και στα παιδιά του. Που θέλησε να δώσει σε αυτή τη γυναίκα ό,τι άυλο και υλικό θα μπορούσε ποτέ κανείς να της προσφέρει και που την τοποθέτησε στο υψηλότερο βάθρο της καρδιάς του. Και που τώρα ανακάλυψε πως αυτή τον απατάει. Όμως την αγαπάει πάρα πολύ ή ίσως ο ίδιος είναι πάρα πολύ αδύναμος για να αντικρύσει την αλήθεια και να αντιμετωπίσει τις συνέπειές της κι έτσι προτιμάει να μην ξέρει, να προσποιείται πως δεν ξέρει και γι’αυτό πετάει όλες τις αποδείξεις που θα του υπενθυμίζουν πως ξέρει.

Ένας αθλητής, που κέρδισε πολλά χρυσά μετάλλια, αλλά που ο τελευταίος του αγώνας, τον άφησε με έναν βαρύ τραυματισμό που δεν θα του επιτρέψει να αγωνιστεί ξανά. Όλες οι θριαμβευτικές στιγμές, τα μετάλλια και οι φωτογραφίες με τους συναθλητές του δεν αποτελούν πια στιγμιότυπα χαράς, αλλά σημάδια που πονάνε και πρέπει να φύγουν. Οι άνθρωποι πετούν αυτά που δεν θέλουν να βλέπουν, να θυμούνται ή να ξέρουν. Ζούν με την ψευδαίσθηση του «στρουθοκαμηλισμού». «Αν δεν το βλέπω, δεν υπάρχει ή ακόμα καλύτερα, δεν υπήρξε ποτέ».

Πόσες αναμνήσεις, ιδέες και εμπειρίες δεν έχουν βρεθεί στα σκουπίδια. Κι όμως, σκέφτηκα, είναι κι αυτά κομμάτια της ζωής μας. Δεν μπορούμε να πετάμε ό,τι μας εκνευρίζει, μας φοβίζει ή μας θλίβει. Όλες οι στιγμές, καλές και κακές μας ανήκουν, είναι δικές μας. Γιατί τί θα μείνει τελικά; Λειψή ζωή, λειψός άνθρωπος. «Εγώ θέλω να κρατήσω όλα τα στιγμιότυπά μου» σκέφτηκα και έμεινα να κοιτάζω τον σπασμένο φακό. Με μια απότομη κίνηση σηκώθηκα, ξεθάβοντας μαζί και το κουφάρι της φωτογραφικής μηχανής. «Δεν ξέρω από τι ήθελε να γλυτώσει ο ιδιοκτήτης αυτής της μηχανής», μουρμούρισα «αλλά εγώ σίγουρα θέλω να γλυτώσω από τα σκουπίδια στις παραλίες» και μεμιάς πέταξα την φωτογραφική μηχανή -και όλες τις αμαρτίες της- στον κάδο απορριμάτων.

Τα σκουπίδια έχουν αξιοπρέπεια

Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάποιον να ψάχνει τα σκουπίδια. Και δυστυχώς σε αυτούς τους καιρούς, το φαινόμενο είναι ακόμη πιο έντονο. Αυτό όμως που μου κέντρισε την προσοχή περισσότερο αυτή τη φορά, ήταν η υπομονή, η επιμονή και η οργάνωση αυτού του ανθρώπου.

Αυτός ο μικρός κάδος απορριμάτων, βρίσκεται σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της Αθήνας. Αποτελεί πόλο έλξης κυρίως για περιτυλίγματα φαγητών και πλαστικά ποτήρια από καφέ και άλλα ροφήματα. Αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς πως οι βασικοί του «πελάτες» είναι οι υπάλληλοι των γύρω γραφείων και επιχειρήσεων που βγαίνουν στο δρόμο για ένα διάλειμμα φαγητού ή για ένα τσιγάρο μαζί με τον καφέ τους.

Κάθε μεσημέρι, αυτός ο κάδος ξεχειλίζει από πλαστικά ποτήρια με χρωματιστά καλαμάκια. Μερικές φορές τόσα πολλά, ώστε οι θυρωροί των γύρω κτηρίων αναγκάζονται να τοποθετούν επιπλέον σακούλες ώστε να μην σκορπιστούν τα σκουπίδια τριγύρω.

Και ανάμεσα στα πλαστικά ποτήρια και τις χάρτινες συσκευασίες φαγητών –που είναι σχεδόν πάντα άδειες- αυτός ο νεαρός να ψαχουλεύει τον κάδο και να ανοίγειν προσεχτικά την κάθε σακούλα για να την ψάξει κι αυτή. Έψαχνε την κάθε σακούλα λες και περιείχε μέσα της κάτι πολύτιμο ή κάτι εύθραυστο που φοβόταν μην σπάσει. Σίγουρα βέβαια ένα κομμάτι φαγητό για αυτόν θα ήταν κάτι πραγματικά πολύτιμο.

Αλλά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πως οι κινήσεις του ήταν πολύ ήρεμες και καθόλου βιαστικές. Δεν άδειαζε τα σκουπίδια στη μέση του δρόμου ούτε πέταγε τα άχρηστα ευρήματά του από δω κι απο κει. Ξετύλιγε μια σακούλα, την έψαχνε διεξοδικά αλλά ευγενικά και όταν η αναζήτησή του δεν κατέληγε στην εύρεση κάποιου μισοφαγωμένου σάντουιτς, την ξαναέδενε και την έβαζε στη θέση της.

Τον παρακολουθούσα ασταμάτητα για 15 λεπτά. Άνοιγε, έψαχνε, έκλεινε. Για μια στιγμή σκέφτικα πως ίσως έψαχνε για κάτι που έχασε ή πέταξε κατά λάθος μέσα στον κάδο. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως ένας άνθρωπος που είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης, θα είχε τόση υπομονή και τόση ευσυνειδησία ώστε να είναι τόσο τακτικός την αναζήτηση μιας μπουκιάς που προφανώς θα τον βοηθούσε στο να «βγάλει» κι αυτή τη μέρα.

Λένε πως οι συνθήκες διαμορφώνουν την συμπεριφορά του ανθρώπου. Ποιές είναι λοιπόν αυτές οι συνθήκες που κάνουν έναν άνθρωπο που ψάχνει για λίγη τροφή στα σκουπίδια να είναι τόσο αξιοπρεπής και έναν άλλον άνθρωπο που έχει τροφή όποτε και όπου θελήσει, να την πετάει αβίαστα και ασυνείδητα όπου να’ναι;

Καλοκαιρινές συμβουλές ομορφιάς

Ο Αύγουστος ήρθε κορίτσια! Καλό Μήνα! Και αφού για τις περισσότερες από μας αποτελεί μήνα διακοπών, σκέφτηκα να παραθέσω μερικές συμβουλές ομορφιάς για να λάμπουμε και στις διακοπές!

Η επιδερμίδα μας, είναι η εικόνα μας και η υγιής επιδερμίδα δίνει μια υγιή εικόνα. Κι ενώ πρέπει να την περιποιούμαστε όλο το χρόνο, οι καλοκαιρινοί μήνες απαιτούν να είμαστε λίγο πιο σχολαστικές με την φροντίδα της. Γι'αυτό λοιπόν, καθημερινός καθαρισμός και ενυδάτωση της επιδερμίδας ακόμη κι αν δεν φοράμε makeup, αφού ο ιδρώτας, το ξηρό περιβάλλον και η σκόνη "επιτίθενται" καθημερινά στο δέρμα μας. Προτιμήστε "ελαφριά" προϊόντα που δροσίζουν και αναζωογονούν την επιδερμίδα, χωρίς να την "βαραίνουν".

Ξέρω ότι το ιδανικό μαύρισμα είναι ο προορισμός κάθε γυναίκας... τον μήνα Αύγουστο! Ψυχραιμία όμως. Όπως είπαμε, η όμορφη όψη, ξεκινάει από την υγιή όψη. Και καθώς η ακτινοβολία του ήλιου έχει γίνει πιο επικίνδυνη από ποτέ, η αντηλιακή κρέμα θα πρέπει να κατέχει μόνιμη θέση μέσα στην τσάντα μας. Μην ξεχνάτε πως οι αντηλιακές κρέμες δεν εμποδίζουν το μαύρισμα, ενώ από την άλλη, μας παρέχουν την απαραίτητη προστασία από τις επικίνδυνες και ανεπιθύμητες επιπτώσεις της έκθεσης στον ήλιο. Μία από αυτές είναι και η γήρανση. Καλύτερα λοιπόν ένα τόνο πιο ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα παρά δέκα χρόνια πιο γερασμένη. Και να θυμάστε, αντηλιακή όλη μέρα, όχι μόνο στην παραλία.

Μακιγιάζ. Το αναγκαίο κακό. Όλες το χρειαζόμαστε και όλες μας παιδεύει. "Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον" και το ίδιο ισχύει και για το makeup που λιώνει σαν το κεράκι της Λαμπρής μέσα στη ζέστη. Η σκόνη και ο ιδρώτας μάλλον κάνουν κακό συνδυασμό με το αγαπημένο σου fond de teint. Γι'αυτό, το καλοκαίρι προτίμησε το πιο φυσικό σου look. Άσε στην άκρη το βαρύ μακιγιάζ και αντ'αυτού χρησιμοποίησε αντηλιακή κρέμα με χρώμα που σου προσφέρει διπλό αποτέλεσμα. Και ματ όψη και υψηλή προστασία. Με λίγη μάσκαρα και ένα φρουτένιο lip gloss είσαι έτοιμη!

And last but not least... τα μαλλάκια μας! Το καλοκαίρι είναι η τέλεια ευκαιρία για αυτά - και για μας - να ξεκουραστούν από το μόνιμο styling του χειμώνα. Ατημέλητα, σε κοτσίδες, με χρωματιστές κορδέλες και κοκκαλάκια. Ανάλαφρα και sexy. Και μην ξεχνάτε και τη δική τους αντηλιακή προστασία. Ψεκάστε τα με ένα αντηλιακό σπρέυ στην παραλία και δροσίστε τα με ενυδατική μάσκα μετά τη θάλασσα.

Το καλοκαίρι είναι για χαλάρωση και ξεκούραση. Περιποιηθέιτε τον εαυτό σας απλά και απολαύστε τον!

Καλές Διακοπές! 

Διαφήμιση προϊόντων... Δυσφήμιση ζωής...

 Υπάρχουν δύο είδη τηλεοπτικής διαφήμισης. Το ένα είναι αυτό στο οποίο γίνεται απλά η παρουσίαση του προϊόντος και των ιδιοτήτων του – προτερημάτων του. Το άλλο είδος, είναι αυτό στο οποίο η παρουσίαση του προϊόντος, γίνεται μέσω μιας ιστορίας. Αυτές οι ιστορίες όμως, κάνουν κάτι πολύ περισσότερο από το να «περνάνε» ένα προϊόν. Μαζί, «περνάνε» και πολλά μηνύματα. Για την καθημερινότητα, για τα συναισθήματα, για τις αξίες της ζωής.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι διαφημίσεις ποτών, στις οποίες βλέπουμε συχνά να κυριαρχούν μηνύματα ελπίδας, διασκέδασης, ευγένιας και δύναμης για τη ζωή. Σημειωτέον βέβαια, πως αυτές οι διαφημίσεις μας έρχονται από το εξωτερικό. Πολλές φορές μάλιστα, το μήνυμα του τηλεοπτικού σποτ είναι τόσο δυνατό, που το ίδιο το διαφημιζόμενο προϊόν, μας περνάει σχεδόν απαρατήρητο, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αφού όλα τα μηνύματα αποτυπώνονται στον εγκέφαλό μας, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε άμεσα.

Κι εδώ ξεκινάει ο προβληματισμός μου ή ακόμη καλύτερα, ή ένστασή μου. Κατά καιρούς έχουν δεχθεί κριτική πολλές ταινίες, βιβλία, ακόμη και τραγούδια για τα μηνύματα που περνάνε στον κόσμο. Η διαφήμιση όμως; Παρόλο που τα διαφημιστικά σποτ μας βομβαρδίζουν δεκάδες φορές μέσα στη μέρα, τα μηνύματά τους, μας περνάνε ασχολίαστα, αβάδιστα, αβίαστα και αβασάνιστα.

Παρατηρώ τις αντίστοιχες ελληνικές «δημιουργίες» (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία), όπου δηλαδή ένα προϊόν προωθείται μέσω μιας ιστορίας. Και τι βλέπω; Οι περισσότερες από αυτές, όχι μόνο δεν «λένε» ωραίες ιστορίες, αλλά αντιθέτως, ισοπεδώνουν ακόμη περισσότερο τις -ήδη υπό εξαφάνιση- αξίες της ζωής, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις που είναι και οι πιο ταλαιπωρημένες.

«Αγόρασε το νέο κινητό για να έχεις καλύτερο σήμα και να λες πιο εύκολα ψέμματα στο σύντροφό σου για το πού βρίσκεσαι», «πάρε γρήγορο υπολογιστή για να προλαβαίνεις να κατεβάζεις το παράθυρο που κάνεις chat με άλλες γυναίκες», «απόκτησε ασύρματο ίντερνετ, ώστε να μην σκυλοβαρεθείς στο ρομαντικό –κατά τα άλλα- σαββατοκύριακο με την κοπέλα σου». Πολλές από αυτές τις διαφημίσεις μπορεί τώρα να μην θυμίζουν και πολλά, αλλά δεν είναι παλιές και τη δουλειά τους την κάνανε μια χαρά. Βέβαια, έχω και κάτι σε πιο πρόσφατο, τωρινό. Το τελευταίο χιτάκι της διαφημιστικής δημιουργικότητας. «Τι ωραία που θα ήταν να μπορούσες να επιστρέψεις τη γυναίκα σου και να πάρεις πίσω τα λεφτά που ξόδεψες για αυτή». Τι πιο «εμπνευσμένο», από ένα concept όπου οι σχέσεις μετριώνται με το χρήμα και που η γυναίκα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πακέτο συναλλαγής που το «ξεφορτώνεται» η οικογένεια και το «φορτώνεται» ο σύζυγος. Και που μπορεί φυσικά –όποτε μετανιώσει- να το επιστρέψει.

Κάποιοι θα μου πούν: «Μα καλά, αυτά συμβαίνουν και στη ζωή. Έτσι είναι οι άνθρωποι». Ναι, ok, συμφωνώ. Αλλά αυτό σημαίνει ότι αυτή τη συμπεριφορά θα πρέπει να τη διαφημίζουμε κιόλας; Να είμαστε τόσο περήφανοι για αυτή; Γιατί δηλαδή θα πρέπει να περνάει το μήνυμα –ιδιαίτερα στα παιδιά- πως τέτοιου είδους συμπεριφορές όχι μόνο είναι ανεκτές, αλλά και δεδομένες στην ελληνική κοινωνία;

Κάποιοι θα μου πούν: «Δεν έχεις χιούμορ». Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να βρω τίποτε το αστείο βλέποντας έναν ηλίθιο να φωνάζει στη γυναίκα του «...σήκω πάνω ρε(!)...». Μάλλον θα φταίει το ότι δεν έχω τέτοια βιώματα. Βέβαια φαντάζομαι πως όσοι έχουν τέτοια βιώματα, αυτοί είναι που με τίποτα δεν θα το θεωρούν αστείο. Το σίγουρο είναι πως οι εμπνευστές αυτών των διαφημίσεων είναι αυτοί που δεν έχουν χιούμορ και κατ’ επέκταση δημιουργικότητα, εφόσον δεν είναι ικανοί να «πουλήσουν» το προϊόν τους, προωθώντας το μέσα από την ομορφιά της ζωής και όχι από την καφρίλα της.

Τέλος, την μεγαλύτερη έκπληξη σε όλη αυτή την παρατήρηση, μου έκανε το γεγονός πως τα περισσότερα από αυτά τα διαφημιστικά σποτ, διαφημίζουν προϊόντα νέας τεχνολογίας. Και αναρωτιέμαι... πως είναι δυνατόν, για να διαφημίσει κάποιος το μέλλον και την καινοτομία, να χρησιμοποιεί τόσο απαρχαιωμένες και παρωχημένες ιδέες;